کتاب چه شد که خندیدند؟ (مجموعۀ قصه‌های صلح)

خلاصۀ کتاب چه شد که خندیدند؟

امید همه چیز می‌توانست نقاشی کند، با این وجود هرچه می‌کشید صحنه‌های جنگ بود. سربازها را با تفنگ‌های بزرگ و تانک‌هایی می‌کشید که در حال پیشروی بودند و هواپیماهایی که بمب می‌ریختند. او از کشیدن نقاشی‌ لذت می‌برد و دلش می‌خواست این سربازهای بیگانه را در نقاشی‌هایش از بین ببرد.

آن روز امید تصمیم گرفت باز هم نقاشی بکشد ولی در دفترش فقط تانک می‌دید و تفنگ. این بار تصمیم گرفت صحنه‌های دیگری نقاشی کند، پس دشتی پُرگل کشید. نقاشی او این‌بار شکلی از زندگی بود. او دختری را کنار رودخانه کشید و خانه‌هایی که از دودکش آن‌ها دود به آسمان می‌رفت. پشت دختر دو پسر با لباس‌های رنگی و بادبادکی در هوا کشید. او دو نقاشی را با هم مقایسه کرد. با این‌که نقاشی جدید خودش را دوست داشت، اما باز هم صحنه‌های جنگ برایش جذاب‌تر بود.

غرق تماشای هواپیماها بود که ناگهان احساس کرد سربازهای بیگانۀ درون نقاشی‌های جنگی در حال پیشروی هستند و شلیک می‌کنند. از هر گوشۀ نقاشیِ او صدای انفجار می‌آمد. تانک‌ها حرکت می‌کردند و هواپیماها بمب می‌ریختند. امید گریه کرد. او با صدای ناگهانی بمب فریاد زد: «خواهش می‌کنم، بمب نریزید.» بعد از آن دیگر صدایی نیامد.

امید متوجه شد که در نقاشی جدیدش دیگر خبری از دشت پُرگل و زندگی نیست. امید برای دختر کنار رودخانه، تمامی بچه‌ها و خانواده‌های درون نقاشی‌اش گریه کرد. او هنوز هم با یاد آن روز و آن ماجرا غمگین می‌شود. البته باز هم نقاشی می‌کشد ولی این بار دیگر در نقاشی‌هایش اثری از جنگ نیست؛ بلکه شکلی از زندگی را به تصویر می‌کشد.

گفت‌وگو دربارۀ کتاب چه شد که خندیدند؟

در یادداشت عوامل اضطراب کودک و نوجوان و آسیب‌های آن به اثر مخرب خبرها، پیام‌ها و گفت‌وگوهای ناراحت‌کننده بر روان کودکان اشاره شد. به‌طور‌ معمول کودکان تمرکز خوبی روی آن‌چه در اطراف می‌گذرد، دارند. ویژگی دیگری که در این زمینه اهمیت دارد این است که کودک و نوجوان به علت کم‌تجربگی بیش از بزرگ‌ترها با شنیدن خبرها نگران وضع خود و دیگران می‌شوند و می‌ترسند.

یکی از آثار این اخبار نگران‌کننده را می‌توان در وضعیت امید در کتاب چه شد که خندیدند؟ دید. امید در ابتدا برخلاف اسمش، به علت دیدن صحنه‌هایی از جنگ دچار کابوس و توهم شده بود و هربار نقاشی می‌کرد، صحنه‌هایی از جنگ بود. به این معنی که این کابوس‌ها و نگرانی‌ها او را رها نمی‌کردند. امید با وجود علاقه به طرح‌های دیگر، نمی‌توانست نقاشی‌هایی به‌جز جنگ بکشد. همۀ کودکان و نوجوانان مانند امید توانایی ندارند که از ناامیدی خود را نجات دهند، وضعیت را کنترل کنند و امید خود را زنده کنند، بنابراین اخبار بیشتر بر روان و حتی گاهی رفتارشان اثر منفی می‌گذارد.